پرسپولیس با تارتار فصل را خوب شروع کرد. خریدهای تازه به خوبی خود را نشان داده و تیم علاوه بر نتیجه، نمایش دلپذیری هم داشت. به صدر جدول رفت و هواداران همه جوره راضی بودند تا اینکه بازی بزرگ با تراکتور در تبریز فرا رسید.
پرسپولیس در تبریز باخت، صدر جدول را به رقیب دیرینه واگذاشت و لااقل برای یک نیم فصل، کری خوانی روی سکوها را به هواداران تراکتور به صورت طبیعی بعد از باخت، توجه خیلیها به مهمترین اتفاق این مسابقه جلب شد.
اما نکته اینجاست که پرسپولیس چه در آن روزهایی که خوب بازی میکرد و پیروز میشد و چه در این بازی که بر اثر یک اشتباه فردی، ۳ امتیاز حساس را در تبریز جا گذاشت، مشکلات و ابهاماتی در دل خود داشت که کمتر کسی به آن پرداخت.
به عبارت بهتر، در جشن و هیاهوی شادی و در ماتم بعد از شکست، کمتر کسی سراغ مسائل و مشکلات جدی رفت. از جمله این مسائل امیرحسین محمودی است. پدیده فصل قبل پرسپولیس که به لطف ویترین این تیم بزرگ، با دو بازی در لیگ به تیم ملی دعوت و به جام جهانی هم رفت.
امیرحسین محمودی در جام جهانی بازی نکرد اما همین حضور در مهمترین میدان جهان، در این سن کم بهترین تجربه برای او بود. اگر سایر بازیکنان به خاطر تعطیلات بین دو فصل و سپس نقل و انتقالات، تمرین و تمرکز کافی نداشتند او مثل سایر ملیپوشها …
